Ármann Höskuldsson um Eyjagöng

Það er alls ekki fráleitt að rannsaka möguleikann á göngum milli lands og Vestmannaeyja, að mati Ármanns Höskuldssonar, eldfjallafræðings og rannsóknarprófessors við Háskóla Íslands. Hann segir tæknilega mögulegt að ráðast í slíka framkvæmd, þótt nauðsynlegt sé að kanna jarðlög og kostnað mun betur áður en lengra er haldið.

Umræða um Vestmannaeyjagöng hefur tekið við sér á ný en í Reykjavík síðdegis á Bylgjunni í gær sagði Árni Sigfússon stjórnarformaður Eyjaganga að rannsóknir á mögulegri jarðgangagerð væru komnar á alvarlegra stig. Eftir þáttinn bárust þó efasemdaraddir um hvort slíkt verkefni væri yfirhöfuð raunhæft á virku eldfjallasvæði.

Ármann sló þó á þær áhyggjur í samtali við Reykjavík síðdegis í dag.

„Alls ekki. Ég myndi nú ekki halda það. Ég held að það sé bara mjög gáfulegt að taka þetta almennilega út,“ sagði hann og bætti við að með slíkri rannsókn fengju menn skýrari mynd af því hvaða jarðlög væru á leið ganganna og þar með betri forsendur til að meta kostnað.

Eldvirkni talin ekki helsta fyrirstaðan

Að sögn Ármanns er sá hluti Vestmannaeyja sem telst virkasti hluti svæðisins austar, þar sem síðast gaus og þar sem yngri eyjar og sker eru staðsett. Því vestar sem farið sé, þeim mun eldri og óvirkari verði jarðlögin.

Hann segir því ekki ástæðu til að líta svo á að eldvirkni útiloki göng milli lands og Eyja.

„Það er alveg klárt að þetta er hægt. Það er engin spurning,“ sagði Ármann.

Hann benti jafnframt á að engin flekahreyfing væri á því svæði sem helst hefur verið horft til og að mælingar sem gerðar voru á árunum 2003 og 2004 hefðu ekki bent til sprungna á þeim stað.

Jarðlögin ráða úrslitum um kostnað

Það sem mestu máli skipti nú sé að rannsaka nákvæmlega hvers konar jarðlög yrðu á leið ganganna. Það hafi úrslitaþýðingu fyrir bæði framkvæmdatækni og endanlegan kostnað.

Ef jarðlög reynast lek eða laus í sér þurfi að grípa til sérstakra styrkinga og þéttinga. Slíkt geti haft veruleg áhrif á kostnað.

Ármann sagði að fyrri kostnaðarmat hefðu verið afar breytileg, allt frá um 30 milljörðum króna upp í 700 milljarða, áður en menn hefðu endað nær 70 til 80 milljörðum. Sú mikla óvissa skýrðist einmitt af því að ekki lægju fyrir nægilega skýrar upplýsingar um jarðlögin.

Samkvæmt Ármanni þyrftu göngin líklega að liggja um 100 til 150 metra undir sjávarbotni, en sjávardýpið á fyrirhuguðu svæði sé innan við 100 metrar.

Gætu orðið um 20 kílómetra löng

Spurður hvort hann væri sjálfur spenntur fyrir hugmyndinni sagðist Ármann taka vel í hana og kvaðst jafnvel vona að dag einn yrði hægt að skjótast akandi til Eyja.

Hann sagði sjálfsagt að grafa 20 kílómetra löng göng tæki þrjú til fimm ár, þótt óvíst væri hvenær eða hvort af framkvæmdum yrði.